آغاز: یک
به نام خدا
مجال حاشیه رفتن نیست. امروز اینجام. راضی نیستم، امّا اینجام و فعلاً قراره اینجا بنویسم. برام خیلی عجیب نیست که تمام سرویسهای وبلاگنویسی توو این اوضاع همچنان فعالن، فقط این BLOGFAست که از دسترس خارج شده. راستش برامم مهم نیست که چه اتفاقی افتاده و چی توو سر اون بالاییاست که BLOGFA رو از دسترس خارج کردن، فقط دلم برا وبلاگم و نوشتن توو اونجا و دوستای بلاگفاییم تنگ شده.
همچین رسالتی هم نداشتیم هیشکدوم از ما. اگرچه گاهی چیزایی منتشر میشد، امّا همچین چیزی هم نبود.
مجال هیچی نیست اصــــــلاً. فقط خواستم بیام اینجا بنویسم چون نمیتونم ننویسم. اگرچه حس میکنم اینجا نوشتن برام بیهودهس چون اینجا هیشکیُ نمیشناسم و دوستام اونورن. هرچند که اونام دسترسی به وبلاگشون ندارن.
بیهودهست؛ از همین اولین پست دارم میگم. اما به اون قول معروف:
من مینویسم، پس هستم!
